thumb|Żołnierze polscy 1697-1795 thumb|upright|Grenadierka gwardii pieszej koronnej 1697–1733 Wojsko I Rzeczypospolitej w latach 1700–1764 – siły zbrojne I Rzeczypospolitej w okresie panowania Augusta II Mocnego, Stanisława Leszczyńskiego i Augusta III Sasa.
Reformy sejmu niemego Uchwały sejmu pacyfikacyjnego w 1717 były kompromisem między królem a zbuntowaną szlachtą. Szlachta zgodziła się na ustalenie niezależnego od jej doraźnych przyzwoleń, stałego etatu i budżetu armii przy jej jednoczesnym zredukowaniu: do 18000 w Koronie i 6000 na Litwie. Oznaczało to zamrożenie etatu wojska na dłuższy okres. Przywrócono „ślepe porcje” i „ślepe poczty”, a liczebność wojska była zbyt niska w porównaniu z liczebnością armii państw sąsiednichW tym czasie armia rosyjska liczyła około 300.000, austriacka około 145.000, pruska ponad 66.000 żołnierzy.. Specjalna komisja opracowała projekt repartycjiPrzydziału. wojska na stałe do poszczególnych ziem i województw, w których miało ono odbierać żołd. Pokrywały się one zwykle z rejonami werbunku. Piechota i dragonia stacjonowały głównie na Pomorzu i w Wielkopolsce, a jazdę rozlokowano głównie w województwach: krakowskim, sandomierskim, ruskim i podolskim.