Sejm niemy ograniczył władzę hetmanów. Utracili oni wpływy na finanse wojska, nie mogli dokonywać zmian w kompucie i wykluczono ich z udziału w elekcjach. W czasie bezkrólewia mieli oni strzec granic państwowych. Nie ograniczono jednak dożywotniej władzy hetmańskiej. W 1717 wyłączono też autorament cudzoziemski spod ich władzy. Regimentarstwo nad nim objął generał saski J.H. Flemming. Sprawował on władzę nad piechotą i dragonią do 1724, kiedy to musiał ustąpić pod naciskiem szlachty. W tym czasie zdołał zapełnić wiele stanowisk dowódczych oficerami saskimi oddanymi królowi. W 1728 zmarli obaj hetmani koronni, a August nie chcąc powierzać władzy nad wojskiem dożywotnim hetmanom, nie mianował następców. Oddał regimentarstwo Stanisławowi Poniatowskiemu, który to sprawował jej aż do 1733. Za Augusta III władza hetmanów nie była już przez króla ograniczona.
Po 1717 utworzono dwa stanowiska generalnych inspektorów: piechoty i kawalerii. Pierwsze z nich objął gen. Burchardt Münnich, a po 1720 gen. Stanisław Granowski, drugie gen. Bogusław Łubieński.
Jazda