listopada starszego zastępcy 1 wydziału oddziału operacyjnego sztabu 12 Armii. Awansował na kapitana. W poł. sierpnia 1941 r. został ranny, po czym dostał się do niewoli niemieckiej. We wrześniu tego roku zbiegł ze szpitala jenieckiego i przedostał się do Kijowa, a stamtąd do Tuły. W rejonie miasta został schwytany przez Niemców. Osadzono go w obozach jenieckich w Wiaźmie, Rżewie, zaś w pocz. 1942 r. pod Smoleńskiem. W czerwcu tego roku wstąpił do nowo formowanej Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej (RNNA). Od końca lipca dowodził jednym z batalionów RNNA. Po przeformowaniu formacji w 700 Wschodni Pułk Specjalnego Przeznaczenia w maju 1943 r., pozostał dowódcą batalionu. Brał udział w walkach z partyzantami na Białorusi, za co został dwukrotnie odznaczony. W październiku tego roku wraz z pułkiem znalazł się w okupowanej Francji, gdzie pod koniec 1943 r. objął dowództwo 635 Ostbatalionu. Od pocz. 1944 r. był wykładowcą w szkole wojsk wschodnich na Pomorzu. W listopadzie tego roku został szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. W lutym 1945 r. został awansowany na stopień podpułkownika. Na pocz. kwietnia tego roku współplanował atak dywizji na sowiecki przyczółek nad Odrą. Podczas narady wyższych oficerów dywizji 14 kwietnia poparł pomysł gen. Siergieja K.