W trakcie I wojny światowej zamieszkał w Poznaniu powracający z Niemiec Teofil Szmidt, który w 1914 roku obejrzał Fotodramę stworzenia. Skontaktował się z grupą poznańską i chociaż nie był jeszcze ochrzczony przewodniczył we wspólnym studium Biblii. W 1916 roku w Poznaniu grupa liczyła 21 osób. Chrztu Szmidtowi udzielił współwyznawca Kujat, który w roku 1918 przyjechał do Poznania z Berlina. Szmidt został oficjalnie sługą pierwszego zboru w Poznaniu.
Lata 20. XX wieku Kiedy Szmidt w roku 1922 opuszczał Poznań, zbór liczył około 20 stałych członków.
Opiekę nad zborem poznańskim objął przybyły z Warszawy Władysław Kącki, który na swój koszt wynajął salę przy ul. Górna Wilda, gdzie wygłaszał wykłady. Wynajmowano też salę przy ul. Popilińskich, gdzie wyświetlana była Fotodrama stworzenia. Później wynajęto większą salę przy Drodze Dębińskiej na Wildzie, gdzie organizowano wykłady, a także obchodzono uroczystość Wieczerzy Pańskiej, na której w 1924 było obecnych 91 osób.
W połowie grudnia 1920 roku podczas działalności kaznodziejskiej w Czołowie w okolicach Koła, aresztowani zostali, pochodzący z tej miejscowości Józef Szcześniak i Stanisław Wypych z Kaczkowic. Po dwudniowym areszcie zostali zwolnieni i otrzymali dozór policyjny.