W roku 1921 oprócz Poznania działała również grupa w mieście Koło oraz w Aleksandrówku. 19 sierpnia 1921 roku Jan Szczesiak złożył w Starostwie Kolskim prośbę o zezwolenie na otwarcie tam „domu modlitwy”. W roku 1922 rozpoczęto prowadzenie działalności w Chodzieży.
W 1922 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Aleksandrówce było 22 obecnych, a w 1923 – 23. W 1924 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Poznaniu było 91 obecnych. W Poznaniu dochodziło do zakłóceń zebrań religijnych przez mieszkańców miasta.
W lutym 1925 roku działalność kaznodziejską prowadzono w Koźminie, Poznaniu (106 członków) i Gnieźnie (12). W kilku miastach Wielkopolski przemówienia wygłaszał Wacław Wnorowski.
18 sierpnia 1926 roku w poznańskim Sądzie Okręgowym toczyła się rozprawa w sprawie brutalnej napaści na uczestników zebrania w Poznaniu, która miała miejsce 15 czerwca 1924 roku. Sprawę pogromu opisał poznański „Przegląd Poranny” w czerwcu 1924 roku.
W 1926 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Poznaniu było 60 obecnych, a w 1927 – 150.