Pod koniec lat 20. XX wieku istniały zbory m.in. w Białymstoku, Łapach, Nowogrodzie i Plutyczach. W 1929 roku pozyskano nowych wyznawców z Nowogrodu, z Młynika, Łomży, Sławca, Stawisk i Filipek. W latach 1928–1939 w całym województwie białostockim działało tylko trzech pionierów. Białostoccy wyznawcy będący kolejarzami rozpowszechniali publikacje biblijne m.in. na trasie kolejowej Białystok – Baranowicze. Prowadzono również działalność w Grodnie i Wołkowysku oraz na wschodnich krańcach ówczesnego województwa białostockiego, na terenie powiatu wołkowyskiego (Dziaki, Frankowo) (obecnie na Białorusi).
Lata 30. XX wieku W kwietniu 1931 roku wykłady biblijne w Białymstoku wygłaszał m.in. przyjezdny mówca z Warszawy, zebrania odbywały się w domach prywatnych; przychodziło na nie 15 osób. W roku 1935 władze francuskie zarządziły deportację górników polskiego pochodzenia, wskutek czego kilku głosicieli z Francji powróciło do zachodniej części obecnego województwa (m.in. okolice wsi Szepietowo-Wawrzyńce).