29 maja 1945 roku ukazem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego i odznaczony Orderem Lenina. 24 lipca 1945 roku uczestniczył w Defiladzie Zwycięstwa w Moskwie. W grudniu tego roku ponownie został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Armii Pancernej Gwardii. W lutym 1946 roku został pierwszym zastępcą komendanta Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Józefa Stalina w Moskwie (ros. Военная ордена Ленина академия бронетанковых и механизированных войск Красной Армии имени И.В.Сталина). W okresie od listopada 1947 roku do czerwca 1948 roku czasowo pełnił obowiązki komendanta akademii.
W okresie od 22 października 1949 roku do 17 listopada 1956 roku pełnił służbę w Wojsku Polskim na stanowiskach: głównego inspektora broni pancernych (1949–1950), następnie dowódcy Wojsk Pancernych (1950) i w końcu dowódcy Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych (1951–1956). 12 sierpnia 1955 roku Rada Ministrów ZSRR mianowała go na stopień generała pułkownika Wojsk Pancernych Armii Radzieckiej. W 1957 roku, po powrocie do ZSRR został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 6 września 1962 roku w Moskwie. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.