W grudniu 1939 roku powrócił do akademii i objął w niej stanowisko wykładowcy w Katedrze Służby Tyłów, a później kierownikiem Katedry Taktyki. 4 lipca 1940 roku został mianowany generałem majorem wojsk pancernych.
W okresie od sierpnia do października 1941 roku obowiązki kierownika katedry łączył z funkcją szefa sztabu jednego z sektorów obrony Moskwy. We wrześniu 1943 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Armii Pancernej Gwardii. Od 25 września do 5 października 1943 roku pełnił obowiązki dowódcy 6 Korpusu Pancernego Gwardii. Uczestniczył w bitwie o Dniepr i Kijów. Postanowieniem Rady Komisarzy Ludowych ZSRR z 18 lutego 1944 roku został mianowany generała porucznika wojsk pancernych. 7 kwietnia 1944 roku objął dowództwo 9 Korpusu Zmechanizowanego.