Planowane nowe ekspozycje mają być poświęcone bractwu pogrzebowemu oraz praskiej asanacji.
Architektura i pierwotne wykorzystanie Budynek wzniesiono z opoki. Neoromański charakter mają zarówno jego masywna bryła i półkoliste łuki, jak i detale architektoniczne: bazy i głowice kolumn, kuta krata oraz dębowe drzwi. Pomiędzy Salą Obrzędową a Synagogą Klausową zbudowano również nowe wejście na cmentarz.
Pierwotny układ odpowiadał poszczególnym zadaniom bractwa pogrzebowego. W podziemiu mieściła się kostnica, na pierwszym piętrze pomieszczenie przeznaczone do rytualnego oczyszczania zmarłych, a na drugim piętrze sala bractwa. Główna sala miała mozaikową posadzkę, ściany obłożone marmurem i dekorację malarską. W budynku znajdowała się także jedna z pierwszych wind technicznych w Pradze.
Bractwo pogrzebowe Chewra kadisza (aram. חברה קדישא, „Święte Bractwo”), pełną nazwą Chewra kadisza de-gomlej chasadim, zajmowała się odwiedzaniem chorych, opieką nad umierającymi, rytualnym oczyszczaniem ciała oraz organizacją pogrzebu. Praskie bractwo założył w 1564 roku rabin Eliezer Aszkenazi, a ostateczną postać jego statutom nadał rabin Löw.