Zamierzano budować dwie kategorie okrętów: duże oceaniczne, o wyporności 1500 t, i znacznie mniejsze, przeznaczone do służby na Morzu Śródziemnym, o wyporności w granicach 600 t. W pierwszych latach po wojnie konstruktorom udało się odrobić zaległości i francuskie okręty podwodne z dwudziestolecia międzywojennego miały stosunkowo dobrą opinię.
Jedną z pierwszych serii jednostek mniejszego typu były okręty typu Saphir. W latach 1926–1937 zbudowano sześć takich jednostek, z których pięć otrzymało nazwę od kamieni szlachetnych. Były to: "Diamant", "Rubis", "Perle", "Saphir" i "Turquoise". Szósta jednostka otrzymała nazwę "Nautilus".
W latach 1937–1938 rozpoczęto budowę jednostek typu Émeraude, przedłużonej wersji typu Saphir. Były one dłuższe o prawie 7 m i zabierały 40 min. Przed upadkiem Francji zdołano zwodować jedynie pierwszy okręt z serii.