Autorem nowej stylistyki był stylista Packarda Richard Teague. Jej głównym wyróżnikiem były błotniki przednie o poziomym przebiegu, ze spłaszczoną maską między nimi, kończące się „kapturami” osłaniającymi pojedyncze reflektory. Cały pas przedni, z atrapą chłodnicy na całą szerokość w formie ozdobnej kraty, był nachylony do przodu, co nadawało samochodowi dynamiczny wygląd. Górna krawędź atrapy była lekko wygięta, nawiązując do poprzedniej jej stylistyki. Szyba przednia i tylna zostały silniej zagięte na boki. Błotniki tylne zostały lekko podkreślone, z fałszywymi wlotami powietrza na przedniej krawędzi, i kończyły się płetwami z pionowymi lampami na końcu. Oprócz dwukolorowych po raz pierwszy na rynku dostępne były w modelach dwudrzwiowych Packarda trójkolorowe warianty lakierowania nadwozia, charakterystyczne dla tego modelu.
Nowy benzynowy silnik V8 OHV miał pojemność 352 cali sześciennych (5,8 l) i w tym modelu, z dwoma czterogardzielowymi gaźnikami, rozwijał moc 275 KM. Była to najmocniejsza wersja silników Packarda z tego roku, dostępna tylko w modelu Caribbean. Napęd przenoszony był na tylne koła za pośrednictwem automatycznej skrzyni biegów Twin Ultramatic, a na zamówienie dostępna była 3-biegowa skrzynia manualna.