„Indianola”, nazwana od jednej z amerykańskich miejscowości, była ukończona jako druga z kanonierek traktuje „Indianolę” jako ostatnią, będącą ulepszeniem „Tuscumbii”, lecz „Tuscumbia” była wodowana trzy miesiące później 12 grudnia 1862 roku (s. 41), aczkolwiek nieznane są daty rozpoczęcia prac.. Część prac była podzlecona stoczni McCord & Junger z New Albany, która prawdopodobnie dostarczyła maszyny i/lub pancerzPor. i . Koszt budowy wyniósł około 182 000 dolarów.

Wszystkie trzy kanonierki były szerokimi drewnianymi okrętami o napędzie bocznokołowym, z kołami łopatkowymi w dużych obudowanych tamborach blisko rufy, lecz dodatkowy napęd „Indianoli” i „Tuscumbii” stanowiły jeszcze dwie śruby. Śruby i szeroko rozstawione koła łopatkowe miały w założeniu poprawić manewrowość szerokiego okrętu. W przedniej części na pokładzie wszystkich tych okrętów znajdowała się szeroka i krótka opancerzona kazamata, z pochylonymi ścianami, mieszcząca jednak tylko dwa działa zamiast planowanych przez stocznię czterech. Były to ostatnie kanonierki z kazamatą zamawiane dla Unii. W odróżnieniu od pozostałych, na „Indianoli” pomiędzy kazamatą a kołami łopatkowymi ciągnęła się ponadto lekka dwupiętrowa nadbudówka, jak na statkach rzecznych, mieszcząca kwatery załogi.