Prawdopodobnie wynikało to z braku wystarczającej ilości miejsca na kubryki pod pokładem, gdzie znajdowała się rozbudowana siłownia, przy mniejszej szerokości kadłuba od „Tuscumbii”O braku miejsca pisze , aczkolwiek twierdzi on, że załoga musiała spać na brzegu, co według niego było wadą ograniczającą promień działania. Późniejsze operowanie okrętu na wrogim terytorium jednak przemawiało za tym, że załoga kwaterowała na okręcie.. Problemem okrętów tej serii było wyginanie się płytkich kadłubów, wymagających usztywnienia wysoko prowadzonymi łańcuchami (ang. hog chains), jak na statkach. Z powodu słabego uzbrojenia okrętu, kontradmirał David Porter zarządził pod koniec 1862 roku zbudować drugą kazamatę na rufie, mieszczącą dwa działa pomiędzy tamborami, podobnie, jak na „Tuscumbii”. Szkic z epoki sugeruje, że tambory zostały przy tym częściowo opancerzone z boków. Wyporność „Indianoli” wynosiła 511 długich ton. Przybliżone wymiary wynosiły: długość 175 stóp (53,3 m), szerokość 52 stopy (15,8 m), a zanurzenie 5 stóp (1,5 m). Załogę stanowiło 144 ludzi.