thumb|Grób Janusza Ciborowskiego na cmentarzu Powązkowskim Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1949, na podstawie pracy nt. „O podstawowych problemach procesu fluidyzacji”. Po habilitacji został kierownikiem Zakładu Inżynierii Chemicznej, do 1951 na stanowisku docenta, a później – jako profesor nadzwyczajny. W 1962 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.
Był członkiem różnych komisji w Senacie PW; pełnił też funkcje prodziekana (1951/52–1953/54) i dziekana (1960/61–1961/62) Wydziału Chemicznego.
W 1967 roku został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk (PAN), a w 1973 – jej członkiem.
Zmarł 17 lipca 1986 roku w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 172-2-2).
Zasługi dla inżynierii chemicznej Działalność organizacyjna Należy do pionierów dyscypliny naukowej „inżynieria chemiczna i procesowa” i jest uważany za twórcę nowego kierunku studiów: „inżynieria chemiczna”. Jako przewodniczący Zespołu Programowego „Chemia” w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego koordynował opracowywanie programu tych studiów.