Organami kierowniczymi Związku były Rada Koordynacyjna i Zarząd. Wybranych zostało 5 współprzewodniczących: P. Siłka (przewodniczący-koordynator), I. Bahdanowicz, M. Areszkau, Ernst Sabiła i F. Januszkiewicz. Główna siedziba organizacji znajdowała się w Mińsku, większe oddziały działały w Brześciu, Homlu, Grodnie, Mohylewie i Połocku. Nie posiadała przedstawicielstwa w organach władzy, ale utrzymywała nieformalne kontakty z przedstawicielami aktywnej społecznie części duchowieństwa i ludzi świeckich, a także włączała się we wspólne działania z siłami prodemokratycznymi na Białorusi. Członkowie Związku wznowili wydawanie gazety „Biełaruskaja Krynica”.
Według Statutu organizacji jej członkiem mógł stać się każdy, kto podziela zasady moralno-etyczne Chrystusa, bez względu na język, narodowość i wiek. Jej głównym celem było moralne, duchowe, polityczne i ekonomiczne odrodzenie Białorusi. Do zasad programowych należały: niestosowanie przemocy, pluralizm, własność prywatna, chrześcijańskie braterstwo ze wszystkimi narodami. Wśród celów Związku było sprzyjanie – w ramach procesu europejskiego – stopniowej, pokojowej, zharmonizowanej transformacji struktur byłego ZSRR w Chrześcijańską Wspólnotę Narodów, otwartą także na niechrześcijan.