Wykładowca Uniwersytetu Latającego w Warszawie.
W 1892 wyjechał do Dublan w Galicji, gdzie został zatrudniony jako asystent w Katedrze Botaniki Akademii Rolniczej, a później jako demonstrator przy Katedrze Chemii Rolniczej i Fizjologii Roślin Studium Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie w latach 1896-1898 był lektorem wśród polonii. W 1899 obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim doktorat z filozofii pt. O zasadniczych twierdzeniach wiedzy przyrodniczej w zaraniu filozofii greckiej. W 1900 na Uniwersytecie Lwowskim obronił pracę habilitacyjną z filozofii pt. Psychologiczne źródła niektórych zasadniczych praw przyrody, jednak minister oświaty w Wiedniu z powodów politycznych nie zatwierdził jego habilitacji.
W latach 1900–1934 był stałym uczestnikiem Międzynarodowych Kongresów Filozofii. W 1901 został wykładowcą na Université Nouvelle w Brukseli. Uzyskał też venia legendi na podstawie pracy La psychogenèse de l'étendu i wykładał jako mâitre de conférences na Uniwersytecie Genewskim. Następnie wykładał też École des hautes études en sciences sociales w Paryżu. W 1903 wyjechał po raz drugi do Stanów Zjednoczonych, a w 1904 na zaproszenie Polskiego Towarzystwa Filozoficznego przyjechał z cyklem wykładów na temat filozofii współczesnej do Lwowa.