był też dziekanem Wydziału Chemicznego.
W 1949 roku S. Bretsznajder wrócił do Warszawy i objął stworzoną dla niego Katedrę Inżynierii Chemicznej II, którą w 1951 nazwano Katedrą Projektowania Technologicznego. W Katedrze prowadził zajęcia dydaktyczne oraz nowatorskie badania, związane z projektowaniem procesów technologicznych, w tym np. z modelowaniem i powiększaniem skali procesów, kinetyką reakcji kontaktowych i topochemicznych. Wykłady S. Bretsznajdera dotyczyły również zagadnień projektowania reaktorów chemicznych, co w Polsce miało znaczenie przełomowe.
W latach 1950–1952 Bretsznajder był dziekanem Wydziału Chemicznego PW, a od 1965 roku – członkiem Senatu uczelni.
Dorobek naukowy W dorobku naukowym Stanisława Bretsznajdera znajduje się m.in.: 171 publikacji w czasopismach krajowych i zagranicznych, 17 monografii, książek oraz rozdziałów w zbiorowych opracowaniach książkowych, 36 patentów (w tym 6 zastrzeżonych w innych krajach), 2 przekłady monografii oraz liczne wystąpienia na krajowych i międzynarodowych konferencjach, zjazdach i kongresach.
Książkę Stanisława Bretsznajera „Własności gazów i cieczy” przetłumaczono na język angielski, a „Zasady ogólne technologii chemicznej” – na język rosyjski i słowacki.