Misja Cedda została przyjęta życzliwie, ale dopiero jego brat Chad zakończył chrystianizację Mercji sukcesem.
Następnie Cedd został odwołany z misji w Mercji i wysłany przez biskupa Finana do Essex na prośbę tamtejszego władcy Sigeberhta, który pragnął, by wszyscy jego poddani przyjęli chrzest i wyrzekli się wierzeń pogańskichBeda, ks.3, rozdz. 22.. Inicjatorem tej misji był według Bedy król Oswiu, więc można wysnuć wniosek, że Cedd był również emisariuszem northumbryjskiego władcy, który poprzez chrystianizację chciał wzmocnić wpływy Northumbrii w Essex.
Cedd tak skutecznie wywiązał się ze swej powinności, że w nagrodę został przez Finana wyświęcony na biskupa Essex ok. 654 roku. Został drugim (po Mellitusie) biskupem Londynu, czyniąc to miasto siedzibą podległej mu diecezji (Beda nigdy nie wymienia tego tytułu, ale późniejsi kronikarze Florence of Worcester i Wilhelm z Malmesbury liczą go jako drugiego biskupa Londynu). Zaraz po powrocie z Lindisfarne, gdzie urzędował Finan, Cedd założył dwie wspólnoty – w Tilaburgu (obecnie East Tilbury) oraz w Ithancester (obecnie Bradwell-on-Sea).