Misje katolickie w Langwedocji Ustanowienie zasad działania inkwizycji biskupiej w 1184 nie miało prawie żadnych bezpośrednich następstw w Langwedocji. Tamtejsi biskupi byli zainteresowani głównie dochodami swych diecezji, z czego niektóre (zwł. Tuluza) były w trudnej sytuacji finansowej, a nie swoimi obowiązkami duszpasterskimi. Sytuacja zmieniła się dopiero z nastaniem pontyfikatu Innocentego III (1198–1216), który zdymisjonował kilku biskupów i mianował na ich miejsce nowych (np. arcybiskupa Narbonne Berengara zastąpił w 1212 legat papieski Arnold Amalryk) i wysłał do Langwedocji misje cysterskie w celu nawracania heretyków. Od 1205 w tym samym celu działał w rejonie Tuluzy Dominik Guzmán, założyciel zakonu dominikanów, który formalnie został jednak zatwierdzony dopiero przez kolejnego papieża Honoriusza III w 1216. W 1208 grupa waldensów pod wodzą Duranda z Huesca podporządkowała się Kościołowi, zakładając wspólnotę „ubogich katolików”Barber, s. 97-101; Lambert (1998), s. 98-102; Lambert (2002), s. 106-111, 135 i nast.; Costen, s. 107-119; Wakefield, s. 65-91, 133-134; Cameron, s. 49 i nast.;