Okres powojenny Po zakończeniu wojny dążył do utrzymania znaczenia sił podwodnych w US Navy, jednak jego starania nie miały szans na powodzenie, wobec polityki prezydenta Harry’ego Trumana, zmierzającego do ogólnej demobilizacji sił zbrojnych, a znaczenie floty podwodnej w US Navy zaczęło spadaćClay Blair: Silent victory, s. 879-880. 15 grudnia 1945 roku Lockwood został mianowany Generalnym Inspektorem Marynarki (Naval Inspector General) w biurze Szefa Operacji Morskich, którą to pracę adm. Lockwood uważał za najgorszą, stanowisko zaś określał jako Gestapo. Usiłując odejść z tego urzędu oraz uratować znaczenie broni podwodnej w amerykańskiej marynarce, Lockwood zaproponował admirałowi Nimitzowi utworzenie stanowiska Zastępcy Szefa Operacji Morskich ds. Okrętów Podwodnych. Propozycja ta zyskała akceptację sekretarza marynarki Jamesa Forrestala, jednakże adm. Nimitz nie zgodził się na utworzenie tego stanowiska. Po zastąpieniu Nimitza na stanowisku CNO przez admirała Louisa Denfelda, który był przyjacielem Lockwooda, admirał ponowił swoją propozycję, jednakże również Denfeld nie zaaprobował jej, proponując Lockwoodowi w zamian czwartą gwiazdkę admiralską i stanowisko dowódcy Floty Pacyfiku bądź Atlantyku.