Istnieje także grupa stanowisk, których byli posiadacze otrzymują propozycję wejścia do Izby Lordów niemal automatycznie, na mocy wieloletniego zwyczaju. Do urzędów takich należą m.in. spiker Izby Gmin, arcybiskup Canterbury, szef Sztabu Generalnego, sekretarz Gabinetu (stojący na czele krajowej służby cywilnej) czy szef Służby Dyplomatycznej. Do tej grupy stanowisk należy także urząd premiera Wielkiej Brytanii, ostatnią osobą spośród byłych premierów, która przyjęła kreację na para, był David Cameron.
Od 2007 kandydatury wskazane przez premiera są, przed przedłożeniem ich monarsze, przedmiotem analizy ze strony Komisji ds. Nominacji do Izby Lordów (ang. House of Lords Appointments Commission). Zasadę tę wprowadzono po tym, jak w 2005 ówczesny premier Tony Blair został publicznie oskarżony o przyznawanie miejsc w Izbie Lordów w zamian za wsparcie finansowe dla jego partii.
Pozostałe osoby W 2000 wprowadzony został odmienny sposób wskazywania kandydatów na parów dożywotnich dla osób, które w swoim dotychczasowym życiu znajdowały się poza polityką i najwyższymi szczeblami administracji państwowej. Osoby te są wskazywane premierowi przez Komisję ds.