Zaktywizowali się moskalofile, głoszący konieczność złączenia wszystkich elementów „niepodzielnej narodowości rosyjskiej” w jedną całość. Tendencje te występowały równie silnie w Galicji, jak i na Bukowinie i Zakarpaciu. Moskalofilom przewodził historyk Denis Zubrycki (Zubrzycki, 1777-1862), atakujący przejęcie przez ukraiński język literacki słownictwa ludowego. W ferworze polemicznym nazywano go nawet językiem „chachłów” i „skotopasów”. proponując w zamian powszechne wprowadzenie języka rosyjskiego. Przedstawiciele moskalofilstwa stanowili najbardziej reakcyjny odłam ukraińskiego ruchu narodowego, jeśli wyrzeczenie się własnego narodu można nazwać ruchem narodowym. Zubrycki wypowiadał się np. przeciw zniesieniu pańszczyzny. Jak często bywa w takich wypadkach, moskalofile nie zawsze dobrze znali język narodu, do którego się przyznawali, a próby pisania po rosyjsku przynosiły mierne rezultaty. Język występujący w ich publikacjach, nazywany jazycziem, nie był ani językiem rosyjskim, polskim czy cerkiewnosłowiańskim, ani też – ukraińskim. Władysław Serczyk, Historia Ukrainy, Wydanie III poprawione i uzupełnione, Wrocław-Warszawa-Kraków 2001, wyd. Ossolineum, , s.