218-219 i wszędzie dalej.Istnienie ukraińskiego ruchu narodowego w Galicji Wschodniej było na rękę władzom austriackim, ponieważ hamowało zarówno rozwój rosyjskiego panslawizmu, jak i wpływów Polaków w zaborze austriackim. W interesie wielonarodowej monarchii habsburskiej leżało stałe wykorzystywanie dawnych i nowych antagonizmów, wynikających z podziałów wyznaniowych i różnic etnicznych. Z drugiej strony występował przeciwko Austrii kierunek, nazwany staroruskim albo najczęściej - moskalofilskim. Jego przedstawiciele - pod wpływem propagandy rosyjskiej - twierdzili, że ani w Galicji, ani nad Dnieprem nie ma narodu ukraińskiego, a tylko miejscowe odłamy jednego narodu rosyjskiego. Karol Grünberg, Bolesław Sprengel, Trudne sąsiedztwo. Stosunki polsko-ukraińskie w X-XX wieku, Warszawa 2005, s. 163., także moskalofilizmStefan Kieniewicz, Historia Polski 1795-1918, wyd. VIII popr. przez Jerzy Skowronek i Andrzej Szwarc Warszawa 1996, wyd. Wydawnictwo Naukowe PWN, , s. 386., rusofilstwo galicyjskie (karpackie) lub moskwofilstwo – początkowo językowo-literacki, a później społeczno-polityczny prąd istniejący od początku XIX wieku do lat 40. XX wieku wśród Rusinów karpackich zamieszkujących Galicję, Bukowinę i Zakarpacie. Głosił wspólnotę narodowo-kulturową, następnie również państwową i polityczną z narodem rosyjskim.