Tworząc główne założenia wushu sportowego czerpano z wushu tradycyjnego, eksponując jego najbardziej widowiskowe elementy. Ponieważ głównym celem powstania wushu jako sportu nie była walka, a rywalizacja sportowa, poddano wushu tradycyjne licznym zmianom. Najbardziej znaczącą było oddzielenie umiejętności walki od wykonywania form, oraz przesunięcie akcentu z praktycznego zastosowania form na ich aspekt estetyczny. Pozwoliło to na większą specjalizację zawodników i osiągnięcie wysokiego poziomu wykonania (formy), oraz dużą skuteczność i widowiskowość w walce (sanda) jednak stało się również głównym zarzutem w stosunku do współczesnego wushu. Obecnie, aby utrzymać łączność z tradycją oraz odpowiedni poziom wykonania form, zawodnicy startujący w formach sportowych w Chinach muszą uczestniczyć również w zawodach tradycyjnego wushu. Poza Chinami nie jest to jednak na razie obowiązujący wymóg. Standardy wushu sportowego zmieniają się dynamicznie, wraz z rozwojem nauki i osiągnięć teorii sportu, podlegając takim samym wymogom jak inne dyscypliny sportowe. Cechą wyróżniającą wushu sportowe, jest jednak znaczący udział tradycyjnych chińskich metod treningowych, często niestosowanych w innych dyscyplinach sportu.