Szumonamierniki milczały, więc dowódca postanowił wynurzyć się i ocenić rozmiar zniszczeń. Gdy jednak tylko zaczęto zrzucać balast, rozległ się odgłos idącego do ataku trawlera. Nieprzyjacielska jednostka przez 5 godzin rzucała bomby i dopiero w nocy „Sealion” mógł się wynurzyć. Okazało się, że uszkodzenia są poważne, a zwisające z kiosku stalowe maszty zagrażają stabilności okrętu. Przez dwie kolejne noce próbowano uratować uszkodzone rury mocując je linami i kablami do ocalałego peryskopu, ale operacja się nie udała i na koniec kpt. Bryant kazał przeciąć liny i uwolnić okręt, który teraz stał się łatwiejszy w manewrowaniu. Jednocześnie radiotelegrafiście udało się skonstruować prymitywną tymczasową antenę i z jej pomocą nadać do dowództwa dywizjonu informację o stanie okrętu, który płynął wolno (przeważnie nocami, w dzień zalegając i odpoczywając w głębinach) ku Wyspom Brytyjskim, by po trzech dniach dotrzeć do bazy. Za tę akcję kpt. Bryant i jego zastępca, por.