Po ośmiomiesięcznym pobycie w Cytadeli Warszawskiej, przeniósł się do Częstochowy, gdzie był kierownikiem tamtejszej organizacji PPS. Nawiązał ścisły kontakt z miejscową organizacją SDKPiL, podejmując wspólnie z nią kilka akcji strajkowych i pochód pierwszomajowy w 1904. W kwietniu 1904 zorganizował wysadzenie pomnika cara Aleksandra II przy Jasnej Górze, co powiodło się tylko połowicznie. Pod koniec 1904 z powrotem przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował w fabryce Gerlacha na Woli. Uczestniczył w kilku kolejnych naradach i konferencjach partyjnych, na których opozycja (tzw. młodzi), z którą był związany, opowiadała się za współpracą z ruchem rewolucyjnym w Rosji. W 1904 wszedł w skład warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego (OKR) PPS. 27 stycznia 1905 uczestniczył w strajku robotniczym. Aresztowany i na 18 tygodni osadzony w forcie Cytadeli. Po wyjściu na wolność organizował wiece, masówki fabryczne, demonstracje uliczne i kierował akcjami ekonomicznymi. 24 kwietnia 1906 wziął udział w zorganizowanej przez PPS brawurowej akcji uwolnienia 10 więźniów Pawiaka. W listopadzie 1906 został wybrany na delegata na IX Zjazd PPS w Wiedniu, jednak w drodze został na Górnym Śląsku aresztowany. Po uwolnieniu zgłosił akces do PPS-Lewicy i z jej ramienia kierował okręgiem Radom-Kielce.