Po wybuchu wojny został osadzony w obozie internowanych w Marmarosz-Sziget na Węgrzech, skąd wrócił rok później. Od 1915 do czerwca 1919 był sekretarzem miejscowej organizacji zawodowej metalowców; równocześnie kontynuował działalność w PPS-Lewicy. Pod koniec 1918 został członkiem kierownictwa Borysławskiej Rady Delegatów Robotniczych. W tzw. Radzie Republiki Borysławskiej był sekretarzem do spraw związków zawodowych. W listopadzie 1918 na miesiąc został osadzony przez petlurowców osadzony w obozie internowania w Kosaczowie. Jako członek PPS-Lewicy uczestniczył w I Zjeździe Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP/KPP) w Warszawie 16 grudnia 1918. Z polecenia Komitetu Centralnego (KC) KPRP w 1919 przeniósł się do Krakowa, gdzie działał jako członek Komitetu Okręgowego (KO) KPRP. W czerwcu 1919 został sekretarzem Centralnej Komisji Związków Zawodowych na Galicję Zachodnią i Wschodnią, a wkrótce potem (w lipcu 1920) sekretarzem Komisji Okręgowej Związków Zawodowych (ZZ) w Krakowie. Należał do czołówki działaczy komunistycznych w Krakowie na początku lat 20. Po przyjęciu w kwietniu 1921 przez Centralną Komisję ZZ o zerwaniu z komunistami zrezygnował w lipcu z funkcji sekretarza w Radzie. Za działalność komunistyczną został w 1921 wydalony ze Związku Zawodowego Metalowców.