W kolejnym roku startów de Radiguès przeniósł się do zespołu korzystającego z motocykli Cagiva. Słabsza maszyna znacząco wpłynęła na rezultaty uzyskiwane przez Didiera. Belg w zaledwie czterech rundach zdobył punkty. Najlepiej zaprezentował się podczas GP Brazylii, w którym znalazł się na czwartej lokacie. Skromny dorobek punktowy sklasyfikował go na 12. pozycji.
W 1987 roku związał się z bardziej konkurencyjną ekipą – Marlboro-Yamaha. Osiągi Didiera znacznie poprawiły, gdyż w większości wyścigach uplasował się w czołowej ósemce. W GP Australii po raz ostatni w karierze zameldował się w pierwszej trójce, zajmując drugą lokatę, uzyskując przy tym najszybsze okrążenie wyścigu. Pula ponad stu punktów zagwarantowała mu 7. miejsce w klasyfikacji końcowej.
Do królewskiej klasy powrócił w sezonie 1991. Reprezentując stajnię Lucky Strike-Suzuki, tylko w jednej rundzie nie dojechał do mety. Dziesięciokrotnie znalazł się w czołowej ósemce, najwyższą pozycję osiągając podczas GP Holandii, gdzie zajął piąte miejsce. Ostatecznie zmagania zakończył na 8. lokacie, będąc jednak wyraźnie w cieniu swojego partnera Kevina Schwantza, który wygrał pięć wyścigów i w klasyfikacji zajął 3. pozycję. W grudniu osiągnął sukces, w postaci zwycięstwa w Grand Prix Makau.