Didier de Radiguès (ur. 27 marca 1958 w Leuven) – belgijski motocyklista.
Kariera 250 cm³ W MMŚ Didier zadebiutował w 1980 roku, podczas GP Holandii. Udział w rywalizacji ćwierćlitrówek powtórzył w GP Niemiec. Zajął w nich odpowiednio dziewiąte i szóste miejsce, dzięki czemu w klasyfikacji generalnej uplasował się na 18. pozycji. Dosiadał wówczas motocykl Yamahy.
W kolejnym sezonie wystartował w siedmiu rundach. Reprezentując ekipę Johnson-Yamaha, we wszystkich wyścigach dojechał w czołowej dziesiątce, najwyżej plasując się podczas GP Czech, gdzie zajął czwartą lokatę. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 9. miejscu.
W 1982 roku Belg wziął udział w czterech eliminacjach, w zespole Chevallier-Yamaha. Zaprezentował mocne osiągi, będąc trzykrotnie na podium. W GP Jugosławii sięgnął po pierwsze w karierze pole position oraz zwycięstwo. Po raz drugi z pierwszej pozycji startował podczas GP Finlandii. Ostatecznie zmagania zakończył na 6. lokacie.
Drugi sezon współpracy z ekipą był najlepszym rokiem w karierze de Radiguèsa. W ciągu dziesięciu wyścigów, czterokrotnie meldował się w czołowej trójce, stając na najwyższym stopniu podczas GP Belgii. Tyle samo razy startował również z pole position. W klasyfikacji końcowej znalazł się na 3. pozycji.
Do serii powrócił w roku 1989. Dosiadając motocykl Aprilii, nie miał jednak udanego sezonu, w którym pięciokrotnie zameldował się w pierwszej dziesiątce. Najlepszy wynik osiągnął w GP Austrii, gdzie zajął piątą pozycję. Podczas zmagań w Belgii uzyskał pole position, jednakże w wyścigu nie dojechał do mety. Uzyskane punkty uplasowały go na 12. miejscu.
Ostatni sezon w pośredniej kategorii był niewiele bardziej udany dla Didiera. Tym razem sześciokrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, a podczas GP Belgii po raz ostatni w karierze stanął na podium, zajmując drugie miejsce. Pomimo większej zdobyczy punktowej, w klasyfikacji końcowej ponownie usytuował się na 12. lokacie.
350 cm³ W kategorii 350 cm³ Belg zadebiutował w 1981 roku, podczas GP Wielkiej Brytanii. Reprezentując ekipę Johnson-Yamaha, zmagania zakończył na wysokim czwartym miejscu. Ostatecznie rywalizację ukończył na 17. pozycji.
W kolejnym roku de Radiguès ścigał się w barwach zespołu Chevallier-Yamaha. Didier spisał się znakomicie, będąc na podium we wszystkich pięciu rundach, z czego dwukrotnie na najwyższym stopniu (w GP Narodów i Czech). Dzięki zdobytym punktom ostatnim w historii serii został wicemistrzem świata.
500 cm³ W 1983 roku Didier zadebiutował w najwyższej kategorii 500 cm³. Dosiadając motocykl Hondy, sześciokrotnie przystąpił do rywalizacji, jednak w żadnym z wyścigów nie dojechał w czołowej dziesiątce.
W kolejnym sezonie Belg podpisał kontrakt z zespołem Elf-Chevallier Honda. Już w pierwszej rundzie (o GP RPA) de Radiguès znalazł się na czwartym miejscu. Dalsza część rywalizacji nie układała się jednak po myśli Didiera, który zaledwie cztery razy dojechał do mety (trzykrotnie w czołowej szóstce). Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 9. pozycji.
W roku 1985 sytuacja diametralnie się zmieniła i Didier w zaledwie dwóch rundach nie przeciął linii mety. We wszystkich ukończonych wyścigach reprezentant Belgii dojeżdżał w czołowej dziesiątce, najlepszą lokatę uzyskując podczas GP Wielkiej Brytanii, gdzie zmagania zakończył na czwartej pozycji. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 8. miejscu.
W sezonie 1986 Belg startował w ekipie Rollstar-Honda. Podczas GP Wielkiej Brytanii po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując drugą pozycję. Pomimo absencji w trzech eliminacjach oraz nieznacznie mniejszego dorobku punktowego, zmagania zakończył na 7. lokacie.
W kolejnym roku startów de Radiguès przeniósł się do zespołu korzystającego z motocykli Cagiva. Słabsza maszyna znacząco wpłynęła na rezultaty uzyskiwane przez Didiera. Belg w zaledwie czterech rundach zdobył punkty. Najlepiej zaprezentował się podczas GP Brazylii, w którym znalazł się na czwartej lokacie. Skromny dorobek punktowy sklasyfikował go na 12. pozycji.
W 1987 roku związał się z bardziej konkurencyjną ekipą – Marlboro-Yamaha. Osiągi Didiera znacznie poprawiły, gdyż w większości wyścigach uplasował się w czołowej ósemce. W GP Australii po raz ostatni w karierze zameldował się w pierwszej trójce, zajmując drugą lokatę, uzyskując przy tym najszybsze okrążenie wyścigu. Pula ponad stu punktów zagwarantowała mu 7. miejsce w klasyfikacji końcowej.
Do królewskiej klasy powrócił w sezonie 1991. Reprezentując stajnię Lucky Strike-Suzuki, tylko w jednej rundzie nie dojechał do mety. Dziesięciokrotnie znalazł się w czołowej ósemce, najwyższą pozycję osiągając podczas GP Holandii, gdzie zajął piąte miejsce. Ostatecznie zmagania zakończył na 8. lokacie, będąc jednak wyraźnie w cieniu swojego partnera Kevina Schwantza, który wygrał pięć wyścigów i w klasyfikacji zajął 3. pozycję. W grudniu osiągnął sukces, w postaci zwycięstwa w Grand Prix Makau. Po tym sezonie Didier zakończył karierę motocyklową.
Wyścigi samochodowe Po zakończeniu kariery motocyklowej, reprezentant Belgii postanowił spróbować swych sił w wyścigach wytrzymałościowych. W 1997 roku wraz z rodakiem Markiem Duezem oraz Francuzem Érikiem Hélarym zwyciężył w 24-godzinnym wyścigu na torze Spa-Francorchamps. W latach 1998–2002 rywalizował w 24h Le Mans. Partnerowali mu m.in. były motocyklowy mistrz świata Wayne Gardner oraz były kierowca Formuły 1 Emanuele Naspetti. Żadnego z wyścigów jednak nie ukończył.
W 2001 roku brał udział w mistrzostwach American Le Mans Series. Startując w klasie LMP675, osiągnął ogromny sukces w postaci sześciu zwycięstw i ostatecznie mistrzostwa serii. Wygraną odniósł z różnymi kierowcami – rodakami Erikiem van de Poele oraz Bruno Lambertem, Wenezuelką Milką Duno i Kanadyjczykiem Johnem Grahamem.
Statystyki System punktowy od 1969 do 1987: Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Punkty 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1 System punktowy od 1988 do 1992: Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty 20 17 15 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Rok Klasa Zespół Motocykl 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty Pozycja 1980 250 cm³ Yamaha TZ250 NAT- ESP- FRA- YUG- NED8 BEL- FIN- GBR- CZE- GER6 8 181981 250 cm³ Johnson-Yamaha TZ250 ARG9 GER- NAT- FRA- ESP- NED10 BEL5 RSM10 GBR6 FIN- SWE8 CZE4 26 9 350 cm³ Johnson-Yamaha TZ350 ARG- AUT- GER- NAT- YUG- NED- GBR4 CZE- 8 171982 250 cm³ Chevallier-Yamaha TZ250 FRA- ESP- NAT- NED- BEL3 YUG1 GBR10 SWE- FIN2 CZE- RSM- GER- 38 6 350 cm³ Chevallier-Yamaha TZ350 ARG3 AUT- FRA2 NAT1 NED- GBR2 FIN- CZE1 GER- 64 21983 250 cm³ Chevallier-Yamaha TZ250 RSA2 FRA4 NAT9 GER3 ESPNS AUT2 YUGNS NED7 BEL1 GBR9 SWE8 68 3 500 cm³ Honda Honda NS500 RSA- FRANS NAT- GER- ESP13 AUT- YUG- NED- BELNS GBRNS SWE20 RSMNS 0 - 1984 500 cm³ Elf-Chevallier Honda Honda NS500 RSA4 NAT12 ESPNS AUTNS GERNS FRA6 YUG6 NEDNC BELNS GBRNS SWENS RSM5 24 9 1985 500 cm³ Elf-Honda Honda NS500 RSA7 ESP6 GER5 NAT10 AUT6 YUG7 NED6 BEL7 FRANS GBR4 SWE6 RSMNC 47 8 1986 500 cm³ Rollstar-Honda Honda NS500 ESP- NAT5 GER5 AUT- YUG- NED9 BEL7 FRA8 GBR2 SWE6 RSM7 42 7 1987 500 cm³ Cagiva Cagiva GP500 JPNNS ESPNS GER12 NATNS AUT12 YUG- NED6 FRANS GBR6 SWE8 CZE12 RSMNS PORNS BRA4 ARGNS 21 12 1988 500 cm³ Marlboro-YYamaha Yamaha YZR500 JPN9 USA8 ESP8 EXP6 NATNS GER7 AUT2 NED12 BEL4 YUG6 FRA7 GBR7 SWE7 CZENS BRA9 120 7 1989 250 cm³ Aprilia RS250 JPN14 AUS9 USA14 ESPNS NATNS GERNS AUT5 YUGNS NED6 BELNS FRA9 GBRNS SWE7 CZE13 BRANS 51 12 1990 250 cm³ Aprilia RS250 JPNNS USA- ESP9 NATNS GERNS AUT9 YUGNS NED7 BEL2 FRA7 GBR11 SWE17 CZENS HUN13 AUS7 66 12 1991 500 cm³ Lucky Strike-Suzuki Suzuki RGV500 JPN14 AUS10 USA10 ESP8 ITANS GER6 AUT8 EUR10 NED5 FRA7 GBR8 RSM8 CZE7 VDM8 MAL8 105 8
Linki zewnętrzne Profil motocyklisty na motogp.com
Kategoria:Belgijscy kierowcy MotoGP Kategoria:Belgijscy kierowcy 24h Le Mans Kategoria:Urodzeni w 1958 Kategoria:Belgijscy kierowcy European Touring Car Championship Kategoria:Belgijscy kierowcy ADAC GT Masters Kategoria:Belgijscy kierowcy British Touring Car Championship Kategoria:Belgijscy kierowcy American Le Mans Series Kategoria:Belgijscy kierowcy FIA GT Championship Kategoria:Ludzie urodzeni w Leuven