pełnił to stanowisko od września do grudnia 1918. Następnie odbył pierwszy Moskiewski Kurs Czerwonych Dowódców, który ukończył w marcu 1919 z nominacją na komisarza i szefa wydziału wywiadu 15 Armii sowieckiej.
Po utworzeniu w lipcu 1920 Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski został komendantem jego obwodu białostockiego i napisał odezwę "Do walki o Polskę robotniczą", w której wzywał miejscową ludność do wstępowania do 1. białostockiego "pułku robotniczego", oraz rozpoczął formowanie 2. białostockiego pułku strzelców, a następnie (od 1 września 1920) formowanie dywizjonu artylerii lekkiej 1. Polskiej Armii Czerwonej, którego został dowódcą.
W maju 1921 przeszedł do służby w sowieckiej dyplomacji, w której był m.in. w latach 1921–1923 II sekretarzem Przedstawicielstwa Pełnomocnego RSFRR/ZSRR w Warszawie, w latach 1923–1925 I sekretarzem Przedstawicielstwa ZSRR w Austrii, w latach 1925–1927 członkiem kolegium Ludowego Komisariatu Spraw Zagranicznych ZSRR i kierownikiem Wydziału Politycznego i Wydziału Krajów Nadbałtyckich i Polski tego Komisariatu, w latach 1927–1931 był radcą, a następnie Chargé d’affaires Poselstwa ZSRR w Persji. W 1934 był delegatem na XVII Zjazd WKP(b). 1934–1937 był zastępcą ludowego komisarza handlu zagranicznego ZSRR Arkadija Rozengolca.