Od 2 kwietnia 1937 był krótko zastępcą ludowego komisarza przemysłu spożywczego ZSRR.

W 1925 był przewodniczącym delegacji sowieckiej w Mieszanej Komisji Polsko-Sowieckiej rozpatrującej sprawy sporów granicznych i przyczynił się do podpisania (3 sierpnia 1925) w Moskwie dwustronnej umowy w sprawie incydentów granicznych, która przyczyniła się do polepszenia stosunków między Polską a ZSRR. Według Piotra Gontarczyka był kierownikiem sowieckiej siatki agenturalnej w Warszawie i dostarczał uzbrojenie i bomby polskim komunistom, umożliwiając im przez to m.in. wysadzenie składu amunicji w warszawskiej Cytadeli 13 października 1923; miał także zaplanować zamach na Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.

W okresie "wielkiej czystki" 16 maja 1937 roku został aresztowany przez NKWD. 29 lipca 1938 został skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR za "udział w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej", stracony tego samego dnia w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą i tam też pochowanyЛогановский Мечислав Антонович.

Zrehabilitowany 12 grudnia 1956 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.

Przypisy