Po rewolucji październikowej wybrany przez II Wszechrosyjski Zjazd Rad 8 listopada 1917 do Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK). W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Rosji (Konstynuanty) z listy bolszewików z okręgu Frontu Zachodniego.
Pracownik Wydziału Wojskowego WCIK. Od końca 1917 sekretarz Czeki i członek Komisariatu do Spraw Polskich przy Komisariacie Ludowym do spraw Narodowości. Na początku 1918 powrócił do Polski. Brał udział w posiedzeniu egzekutywy Komitetu warszawskiego SDKPiL, na którym został aresztowany i osadzony w twierdzy w Modlinie. Uwolniony 11 listopada 1918. Został wybrany pierwszym przewodniczącym Rad Delegatów Robotniczych w Warszawie. Członek Komitetu warszawskiego SDKPiL.
Od powstania 16 grudnia 1918 z połączenia SDKPiL i PPS-Lewicy Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP, później KPP) członek Komitetu Centralnego (KC) KPRP/KPP. Był m.in. członkiem Biura Politycznego, skarbnikiem, sekretarzem i kierownikiem wydziałów KC KPP. W walkach frakcyjnych wewnątrz KPP był zwolennikiem „mniejszościowców”. W maju 1925 aresztowany, w 1928 przekazany ZSRR na zasadzie wymiany więźniów politycznych.