wersja elektroniczna„W samej KPRP przeciwko najazdowi Armii Czerwonej na Polskę wystąpił wódz lewicowego kierunku tego czasu - Domski, ogłaszając w Rothe Fahne artykuł, w którym potępił przekroczenie granic etnograficznych Polski, zastrzegając się przeciwko robieniu rewolucji drogą okupacji i wywodząc na podstawie Marksa, że winna ona być wynikiem procesów rozwojowych w każdym oddzielnym kraju. Ale głos Domskiego był odosobniony.” Jan Alfred Reguła, Historia Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów, Warszawa 1934, reedycja Toruń 1994, wyd. Portal, s. 35..
W KPRP początkowo należał do ultralewicowej grupy skupionej wokół Władysława Kowalskiego, pseud. Grzech (tzw. grzechiści), przeciwnej koncepcji jednolitego frontu, parlamentaryzmowi oraz podziałowi ziemi wśród chłopówDyjbas, Kim byli grzechiści?. W lutym 1924 r., wraz z Zofią Unszlicht-Osińską, Ludwikiem Damowskim-Prentkim i Julianem Leszczyńskim-Leńskim opracował tezy tzw. „czwórki berlińskiej” – O kryzysie w KPRP i najbliższych zadaniach partiiHenryk Cimek, Komuniści, Polska, Stalin 1918-1939, op. cit., s. 42–43..