Krytykował podstawowe koncepcje II Zjazdu KPRP (hasło walki o rząd robotniczo-chłopski, taktykę jednolitego frontu „z góry”, postulowanie żądań demokratycznych w ramach ustroju kapitalistycznego, wzmocnienie akcentów narodowych w działalności partii itd.). Na V Kongresie Kominternu w czerwcu 1924 roku był jednym z głównych działaczy atakujących dotychczasowe kierownictwo KPRP reprezentując stanowisko frakcji ultrarewolucyjnej. W wyniku decyzji Kongresu, po odsunięciu od władzy dotychczasowych władz KPRP, został wybrany do tymczasowego kierownictwa KPRP mającego zarządzać partią do czasu przeprowadzenia wyborów nowego kierownictwaAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 302 i 309.

Od 1926 mieszkał w ZSRR, gdzie wstąpił do WKP(b), z której w lutym 1928 został wydalony za udział w „trockistowskiej” opozycji;