The curtains were half drawn, the floor was swept And strewn with rushes, rosemary and may Lay thick upon the bed on which I lay, Where through the lattice ivy-shadows crept. He leaned above me, thinking that I slept And could not hear him; but I heard him say, ‘Poor child, poor child’: and as he turned away Came a deep silence, and I knew he wept. He did not touch the shroud, or raise the fold That hid my face, or take my hand in his, Or ruffle the smooth pillows for my head: He did not love me living; but once dead He pitied me; and very sweet it is To know he still is warm though I am cold.
Sonet był ulubioną formą poetki. Cykl sonetowy Monna innominata poetka nazwała sonetem sonetów (A sonnet of sonnets). Zbliża się on kompozycyjnie do wieńca sonetów. Wszystkie wiersze z tego cyklu mają po dwa motta, jedno z Dantego a drugie z Petrarki. Poetka sięgnęła też po niezwykle trudną formę rondaZa temat ronda zobacz Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 163., które zostało przywrócone od łask w twórczości Prerafaelitów, a u nas stało się popularne w okresie Młodej Polski.