Dominował drzewostan świerkowy, choć nie brakowało także gatunków liściastych: dębów, buków i olch.) miał wybudować 16 chałup dla 32 rodzin zajmujących się przędzeniem wełny. Każda z rodzin miała otrzymać ponadto 3 morgi pola i 2 morgi łąki. Oznacza to, że miasto Stargard musiało przeznaczyć na ten cel 160 mórg własnego lasu, który częściowo trzeba było dopiero wykarczować i uzdatnić do uprawy.
Domy o budowie szachulcowej rozlokowano na planie ulicówki, pośrodku pozostawiając wolną przestrzeń na cmentarz. Pierwsi koloniści zaczęli osiedlać się w roku 1751. Wtedy też nazwę wsi zmieniono z technicznego Dorf bei Pützerlin () na Diedrichsdorf. Rok później udzieliła osadnikom trzyletniego zwolnienia z opłat. Uregulowane zostały także kwestie pozyskiwania drewna ze stargardzkich lasów miejskich oraz korzystania z młynu w Dieck Mühle (). Ten ostatni, choć pierwotnie był własnością Stevenhagen (), jakiś czas po powstaniu Diedrichsdorf został przyłączony do nowej kolonii.