W skład liczącego kilkuset żołnierzy batalionu Waffen-SS wchodzi pododdział pancerny złożony z czołgów Königstiger oraz niszczycieli czołgów Jagdpanther, dwie kompanie grenadierów pancernych, snajperzy, moździerze rakietowe oraz obrona przeciwlotnicza. Skorzeny i Spilker korzystają z podziemnego magazynu w Bornem Sulinowie i dokonują skoku czasowego do 2012 roku. Gdy niemieccy obserwatorzy dają znak o pojawieniu się rosyjskiej kolumny, niemiecki oddział rozpoczyna atak. Mimo gigantycznej przewagi technologicznej Rosjan, hitlerowski oddział, głównie dzięki przewadze liczebnej, świetnej taktyce i graniczącej z fanatyzmem odwadze, przełamuje opór i przechwytuje rakiety balistyczne. Oddział Kazakowcewa zostaje rozbity, a skradziony Grobickiemu emiter zniszczony celnym strzałem z niemieckiej armaty. Żołnierze Skorzenego razem z łupem wracają do podziemi, skąd planują odlecieć z powrotem w czasy II Wojny Światowej. W pościg za nimi ruszają siły polskie, wezwane uprzednio na pole bitwy przez generała Dreszera.