Według Whistlera takie rozwiązanie podkreślało jego myśl o niezależnej naturze obrazu wskazując, iż malarze byli kimś więcej niż tylko zwykłymi ilustratorami a sztuka wizualna mogła stanowić inspirację dla poezji, a nie tylko na odwrót. W tamtym czasie istniało błędne przekonanie, że to powstanie obrazu zrodziło się z inspiracji poematem Swinburne’a. W liście do jednej z gazet Whistler odpierał ten zarzut, wyrażając jednocześnie swe uznanie dla utworu Swinburne’a pisząc: te wersy zostały tylko napisane, w mojej pracowni, po namalowaniu tego obrazu. Ale napisanie ich było rzadkim i wdzięcznym wyrazem uznania poety dla malarza – wspaniałym uznaniem dzieła poprzez stworzenie jeszcze wspanialszego.
Swinburne zrewanżował się Whistlerowi za ten komplement:
...jakąkolwiek wartość mogłaby mieć moja pieśń, nie jest ona tak skończona w swoim pięknie, delikatności i doniosłości, wyrafinowanym wykonawstwie i subtelnej mocy, co obraz Whistlera...