trade defence carriers (dosłownie – „lotniskowców obrony handlu”) lub auxiliary aircraft carriers („lotniskowców pomocniczych”), przebudowanych ze statków handlowych, która to koncepcja w późniejszym czasie doprowadziła do powstania statków MAC i lotniskowców eskortowych, ale do wybuchu wojny w 1939 nie zdążono wybudować czy zaadaptować żadnego statku tego typu.
12 listopada 1940 roku, w czasie konferencji wysokich dowódców Royal Air Force i Royal Navy, Pierwszy Lord Admiralicji Dudley Pound i Air Chief Marshal (marszałek RAF-u) Charles Portal rozmawiali na temat tymczasowego rozwiązania mającego zapewnić jakiś sposób obrony przed dającym się we znaki Fw 200. Między innymi zaproponowano użycie myśliwców jednorazowego użytku wystrzeliwanych w powietrze z pokładów statków towarowych. Kapitan Matthew S. Slattery, kierownik należącej do Admiralicji sekcji Air Materiel Department, zaproponował dwa rozwiązania – zainstalowanie na pokładach odpowiednich statków handlowych katapult lotniczych, a także pokrycie wystarczająco dużych statków pokładem lotniczym i stworzenie w taki sposób namiastki małych lotniskowców.