Front Południowo-Zachodni – związek operacyjno-strategiczny, jeden z frontów radzieckich wojny domowej w Rosji, prowadzący działania na kierunku południowo-zachodnim i południowym. Po raz pierwszy pojawił się w okresie wojny domowej z lat 1918–1921 jako osłona Rosji Radzieckiej od południa. Powstał 10 stycznia 1920 na mocy dyrektywy Głównodowodzącego Armii Czerwonej na bazie Frontu Południowego. 5 grudnia 1920 na mocy dyrektywy Głównodowodzącego Armii Czerwonej dowództwo i Sztab Frontu połączono z dowództwem kijowskiego Okręgu Wojskowego, w podporządkowanie którego były przekazane wojska Frontu.

Historia Wojna domowa W styczniu – lutym 1920 wojska Frontu walczyły w pościgu za wycofującymi się wojskami Antona Denikina i z wojskami polskimi na Ukrainie. Przeprowadziły operację odeską i 1 marca wyszły na linię Mozyrz – Owrucz – Korosteń – Latyczów – rzeka Dniepr, jednak nie zdołały opanować Półwyspu Krymskiego. Wiosną 1920 wojska Frontu działały na dwóch strategicznych kierunkach: na zachodnim gdzie przeciw Polakom została skierowana 12 i 14 Armia i na kierunku krymskim gdzie walczyły przeciw gen. Wranglowi. W maju – czerwcu w walkach z Polakami wycofali się z Mozyrza, Owrucza i Korostenia, oddali Kijów i zajęły pozycje obronne na lewym brzegu Dniepru.