W końcu maja Front rozpoczął kontrofensywę od Polesia do Dniepru w ramach Operacji Kijowskiej. Dalej w ramach operacji Nowgorocko-Wołyńskiej i Operacji pod Równem (czerwiec – lipiec) wojska Frontu w sierpniu wyszły pod Lwów i Zamość, jednak miast tych nie zdołały opanować. Podczas polskiej kontrofensywy w sierpniu - wrześniu i październiku 1920 front zmuszony był do wycofania swoich wojsk. Wojska walczyły z oddziałami polskimi, oddziałami Bułaka Bałachowicza, Symona Petlury i Borysa Sawinkowa. Pod naporem wojsk polskich wojska Frontu uległy dezorganizacji, demoralizacji i nie były w stanie powstrzymać oddziałów polskich. 18 października 1920 po podpisaniu zawieszenia broni między Rosją Sowiecką a Polską Front był wycofany na starą granice przedrozbiorową.
Na kierunku krymskim, pod naporem wojsk gen. Piotra Wrangla w czerwcu – lipcu 1920 Front wycofał się na prawy brzeg Dniepru i walczył w obronie na linii: Chersoń – Nikopol – Tokmak – Bierdiansk. W sierpniu przeszły do natarcia i zajęły przyczółek kachowski. W sierpniu wojska Białych przeszły do kontrnatarcia, odrzuciły wojska lewego skrzydła 13 Armii i stworzyły zagrożenie zajęcia Donbasu.