W związku z takimi zagrożeniami odcinek Frontu Południowo-Zachodniego walczący na Krymie został przereorganizowany w oddzielny Front Południowy.
Wojna polsko-bolszewicka Powstał 10 stycznia 1920 w trakcie wojny polsko-bolszewickiej w wyniku przemianowania Frontu Południowego. Podzielony był na trzy armie: 12, 13, 14. Jego głównym zadaniem była osłona prawobrzeżnej Ukrainy od strony Polski. Na wiosnę 1920 roku front został odepchnięty przez Polaków za Dniepr (ofensywa kijowska Piłsudskiego). Wzmocniony następnie przez 1 Armię Konną dowodzoną przez Siemiona Budionnego, od maja rozpoczął wypieranie wojsk polskich na zachód. Jego ofensywa zakończyła się w sierpniu 1920 pod Lwowem, w momencie pierwszych sukcesów wojsk polskich w Bitwie Warszawskiej. Polacy uzyskali swobodę operacyjną i dzięki posiłkom rzuconym na Ukrainę wyparli Front Południowo-zachodni w głąb Ukrainy. Mimo podpisania rozejmu w październiku, jednostki frontu utrzymywały gotowość bojową do 5 grudnia 1920, kiedy dowództwo frontu przekształcono w Kijowski Okręg Wojskowy.