Jeszcze przed święceniami interesował się historią, czego owocem było napisanie w 1854 roku dzieła dotyczącego mitologii węgierskiej, w którym pisał o życiu religijnym Węgrów przed przyjęciem wiary chrześcijańskiej. Praca ta zyskała nagrodę Węgierskiej Akademii Nauk, jednak nie doczekała się druku w prasie, ponieważ została ostatecznie wycofana z niego przez autora.
W 1860 roku został przeniesiony na probostwo w Törökszentmiklós. Towarzyszył Franzowi Kubinyiemu i Emerichowi Henszlmannowi w ich podróży do Stambułu w 1862 roku, podczas której odkrył część zbiorów z biblioteki należącej do Macieja Korwina. W 1863 roku otrzymał godność kanonika egerskiego, a w 1869 roku mianowano go dyrektorem Centralnego Seminarium Duchownego Kościoła Katolickiego w Peszcie.
Był aktywnym członkiem Węgierskiej Akademii Nauk oraz innych towarzystw naukowych w kraju i za granicą. Należał do współzałożycieli Węgierskiego Towarzystwa Historycznego i jego pierwszym wiceprezydentem, a następnie prezydentem. Jego działalność naukowa koncentrowała się wokół zagadnień związanych z historią, historią sztuki, archeologią i sztuką sakralną. Wzbogacił węgierską Narodową Galerię w sześćdziesiąt cennych obrazów.