Inne spacery były dalej wykonywane z pokładu wahadłowców, zwłaszcza podczas: STS-41-B (pierwszy lot z użyciem Załogowej Jednostki Manewrowania (MMU)), STS-41-C (misja naprawcza Solar Max) i STS-51-A (gdzie zostały zabrane i wróciły na Ziemię dwa niedziałające satelity), ale większość EMU wykorzystywano podczas misji serwisowych Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. W trakcie tych lotów, dwaj wyznaczeni do spaceru astronauci wychodzili z orbitera, do czego NASA wymagała czterech typów skafandra (razem z częściami naprawczymi). Przed rozpoczęciem budowy ISS w listopadzie 1998 przeprowadzono ze śluzy wahadłowca kosmicznego 41 spacerów z użyciem EMU.
Wraz z budową ISS, Hamilton Sundstrand i ILC Dover udoskonalili istniejące EMU stosowany w wahadłowcach tworząc skafander modułowy. Pozwoliło to na pozostawienie EMU na pokładzie ISS do dwóch lat oraz dostosowywanie na orbicie rozmiaru dla poszczególnych członków załogi. Postanowiono również zwiększyć pojemność baterii Simplified Aid for EVA Rescue (SAFER), ulepszyć kamery i radia oraz wprowadzono nowy system ostrzeżeń i uwag. Inne funkcje wprowadzono w skafandrach ISS, w tym dodatkowe baterie ogrzewaczy wbudowanych w rękawice, pozwalające utrzymać astronautom ciepłotę rąk podczas nocnych fragmentów każdej 95 minutowej orbity.