Po przybyciu do okupowanej Holandii wykonywał morskie loty patrolowe i przechwytujące nieprzyjacielskie samoloty. W maju 1943 r. w stopniu kapitana został Gruppenkommandeur 2 Eskadry, zaś pod koniec lipca tego roku Gruppenkommandeur 3 Eskadry JG 1. W tym czasie osiągnął ostatnie 3 zwycięstwa powietrzne, zestrzeliwując 3 ciężkie bombowce amerykańskie B-17. Ogółem osiągnął 42 zwycięstwa, wykonując 680 lotów bojowych. Na pocz. października przeniesiono go do Erprobungskommando 16, w którym testował rakietowe samoloty myśliwskie Me 163 "Komet". 21 grudnia objął dowództwo Jagdgruppe "Süd", ale już 3 dni potem został z powrotem odkomenderowany do EK 16. 21 kwietnia 1944 r. silnik jego Me 163 eksplodował podczas lądowania na lotnisku w Wittmundhaven, w wyniku czego R. Olejnik został ranny. Po wyjściu ze szpitala w sierpniu tego roku, przydzielono go do JG 400. Od września dowodził 1 Eskadrą JG 400. Na pocz. listopada został dowódcą 4 Eskadry EJG 2, wyposażonej w Me 163. 1 marca 1945 r. awansował do stopnia majora. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Monachium.
Bibliografia John Weal. German Aces of the Russian Front, 2002
Linki zewnętrzne Biografia mjr. Roberta Olejnika (jęz. ukraiński) Biografia mjr. Roberta Olejnika (jęz. angielski) Artykuł o Robercie Olejniku (jęz. rosyjski)
Kategoria:Luftwaffe Kategoria:Niemieccy piloci Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Ludzie związani z Essen