Obraz ponadto mieści orszak wieloosobowy, sunący równolegle do płaszczyzny obrazu, na którego czele znajduje się Artur Richemont z obnażonym mieczem w dłoni, a obok niego Jan Dunois z królewską koroną. Za nimi jedzie Joanna, potem konny orszak królewski: arcybiskup Reims (Guillaume Jouvenel des Ursins) oraz para monarsza pod baldachimem: przyszły król Karol VII i Maria d’Anjou. Za nimi w pełnej zbroi widoczny jest Jean Poton de Xaintrailles, Agnieszka Sorel (późniejsza faworyta króla) oraz na siwym koniu Duc d’Angouleme.
Na pierwszym planie wyłania się chłopczyk trzymający pochodnię, spostrzegający wzniosłość wydarzenia, lecz nie do końca zdający sobie sprawę z tego, co widzi. Cały tłum na obrazie jest bowiem zaprzątnięty “ziemskimi” myślami, nie widzi świętych i nie przeczuwa nawet ich obecności. Zgromadzenie, z którym styka się główna bohaterka składa się z różnorodnych stanów, żywiołów, wartości moralnych. Joanna otoczona tłumem rozmaicie ukazanych, różnych ludzi o różnych wrażeniach twarzy w taki sposób, że nie jest nawet w stanie się ruszyć. Mamy do czynienia z całokształtem ówczesnego ludu i jego względem niej zachowanie, a także z nadprzyrodzonymi zjawiskami, będące połączone z życiem Joanny, stanowiące symbole przyszłego jej losu. Obraz funkcjonuje w takim razie jako swoista całość dziejowa.