Forma Niderlandzkie retabula ołtarzowe łączą uniwersalizm z lokalną specyfiką. Przejęto tradycyjną syntezę sztuk, gdzie w sposób spójny łączy się architekturę z rzeźbą i malarstwem. W Niderlandach ukształtowała się konwencja, gdzie najczęściej środkowa część i predella są bogato rzeźbione, natomiast skrzydła boczne malowane. W niektórych przypadkach rzeźbiono także awersy skrzydeł bocznych, tak by otwarty ołtarz był jednolity od strony technicznej. W poszczególnych grupach rzeźb akcentowano wieloplanowość i przestrzenność kompozycji, płaskie reliefy łączono z pełnoplastycznymi figurami. Kwatery posiadały często oprócz scen figuralnych bogatą dekorację złożoną z różnorodnych motywów architektonicznych. Rzeźby cechowała dbałość o najmniejsze szczegóły, realizm postaci, bogata kostiumologia. W celu podkreślenia narracji treści, każda kwatera była podporządkowana prawu ram, komponującemu czytelny podział retabulum na poszczególne strefy lub osi. W XV wieku wykrystalizował się podział korpusu (części środkowej) ołtarza na trzy pionowe osi lub na dwie strefy horyzontalne. Przeważały formy wertykalne, gdzie akcentowano oś środkową korpusu ołtarza, która była wyższa od pozostałych elementów, stąd też oprócz formy schodkowej, korpus u góry przybierał kształty przypominające łuk kotarowy, łuk wklęsło-wypukły, trójliść lub ośli grzbiet.