W przeciwieństwie do retabulów upowszechnionych w niemieckim obszarze językowym zrezygnowano ze zwieńczeń o bogatej dekoracji rzeźbiarsko-architektonicznej. Podstawę stanowiła tradycyjna predella. W malowanych kwaterach normą stylową był późnogotycki realizm, preferowany przez prymitywistów niderlandzkich. Dotyczyło to zarówno postaci, przedstawień figuralnych jak i scenerii, najczęściej architektoniczno-krajobrazowej.
Główne treści thumb|240px|Ołtarz NMP z 1518 w kościele Mariackim w Lubece – pośrodku scena Zaśnięcia NMP Od strony ikonograficznej przeważały tematy poświęcone Chrystusowi (głównie wątki pasyjne), Marii i świętym. Inspiracją dla cyklów pasyjnych były m.in. misteria, przypominające kluczowe wydarzenia z życia Chrystusa. Stąd też preferowano późnogotycką odmianę Grupy Ukrzyżowania, gdzie Chrystusowi towarzyszy liczny tłum ludzi, wśród nich Dismas i Gismas, Maria i Jan Ewangelista, Maria Magdalena. Przedstawienia figuralne w części środkowej retabulum wielokrotnie powielały schemat, w którym trójpodział podporządkowany był tematowi ukrzyżowania Chrystusa: po lewej stronie Niesienie Krzyża, pośrodku Śmierć na krzyżu, a po prawej stronie Zdjęcie z krzyża (Opłakiwanie) (np. ołtarz w kościele w Żukowie). W lewej części preferowano także scenę Bożego Narodzenia, zaś po prawej Zmartwychwstania.