Pierwszych dziesięć okrętów andegaweńskich zostało okrążonych i kolejno zdobytych abordażem. Kolejnych 15-18 zawróciło, porzucając walczących towarzyszy i odpłynęło do Neapolu. Karol i jego towarzysze, najwybitniejsi rycerze andegaweńscy, walczyli dzielnie. Gdy okręt flagowy został unieruchomiony, sformowali wokół księcia blok ciężkozbrojnego rycerstwa, któremu nie mogli sprostać lekkozbrojni almogawarzy Ruggiera. Wysłał on jednak marynarzy, by wybili dziury w burtach okrętu i mając do wyboru utonąć lub się poddać, Karol wybrał to drugie.
Skutki Ruggiero, wykorzystując pojmanie Karola, wysłał natychmiast posłańców do jego żony, księżniczki Marii żądając wydania mu Beatrycze, przyrodniej siostry królowej Aragoniii, Konstancji. Wobec groźby natychmiastowej egzekucji Karola na oczach Neapolitańczyków, Maria oddała Beatrycze i Ruggiero odpłynął z dziesięcioma zdobytymi okrętami i licznymi jeńcami, wśród których najcenniejszym był andegaweński następca tronu.
Jego ojciec, król Karol I, przypłynął do Gaety na północy swojego królestwa 6 czerwca. Na wieść o niewoli syna powiedział: Kto traci głupca, nic nie traci.