Plan przewidywał przeprowadzenie jednoczesnych ataków na egipskie linie obronne od północy i południa, w celu przejęcia kontroli nad strategiczną drogą wzdłuż wiosek Kaukaba, Hulajkat i Burajr. Umożliwiłoby to dostarczenie zaopatrzenia drogą lądową do żydowskich osiedli na pustyni Negew. Równocześnie przecięto by egipską linię komunikacyjną łączącą wybrzeże ze zgrupowaniem wojsk w rejonie Irak Suwajdan, al-Faludża i Irak al-Manszija. Siły izraelskie miały następnie kontynuować natarcia w kierunku na Strefę Gazy i Beer Szewę, dążąc do przejęcia kontroli nad całą pustynią Negew. Plan przewidywał, że marynarka i lotnictwo będą prowadzić szeroko zakrojone działania, aby wesprzeć w ten sposób ofensywę lądową.
Działania marynarki miały być ściśle koordynowane z siłami lądowymi i prowadzone zgodnie z ich oczekiwaniami, z tego powodu zostały ograniczone do pasa przybrzeżnych wód Morza Śródziemnego przyległych do wybrzeża Strefy Gazy i rejonu al-Majdal. Przed izraelskimi okrętami postawiono trudne zdanie przecięcia linii zaopatrzeniowych prowadzących drogą morską z Egiptu do Palestyny. Mogło to być osiągnięte poprzez niedopuszczenie żadnych egipskich statków do brzegów Palestyny. Ponadto należało się liczyć z możliwością konfrontacji z egipskimi okrętami wojennymi i atakami lotniczymi.